Ενορία Αγίου Νικολάου Καθολικών Χώρας Τήνου | San Nicolo Tinos Cyclades Greece

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

5

4

Για την παραίτηση του Αγ. Πατέρα πάπα Βενέδικτου 16ου, σημαντικό γεγονός της σύγχρονης ιστορίας της Εκκλησίας μας, ο Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου π. Νικόλαος εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

 

 

Τήνος 12/2/2013

Προς το πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές,

Έκπληκτος, όπως κι εσείς, πληροφορήθηκα την απόφαση της Α.Α. του Πάπα Βενεδίκτου 16ου να παραιτηθεί από τη διακονία του Επισκόπου Ρώμης, του διαδόχου του Αποστόλου Πέτρου και του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας.
Ήταν μία είδηση που έπεσε σε όλους μας «ως κεραυνός εν αιθρία» και δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό, μεγάλη έκπληξη. Ο ίδιος ο Πάπας χαρακτήρισε την απόφασή του «με-γάλη για όλη την Εκκλησία». Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε με ελευθερία πνεύματος, συνειδητά, με περισσό θάρρος και με μόνο σκοπό το καλό της Εκκλησίας. Αναγγέλλοντας τη μεγάλη απόφασή του τον ακούσαμε να λέει: «Αφού εξέτασα επανειλημμένως τη συ-νείδησή μου ενώπιον του Θεού, κατέληξα στο βέβαιο συμπέρασμα ότι οι δυνάμεις μου, λόγω της προχωρημένης ηλικίας, δεν είναι πλέον αρκετές για την επαρκή άσκηση της δι-ακονίας του Πέτρου».
Μετά την έκπληξη της πρώτης είδησης, θαυμάζω το κουράγιο και την ταπεινότητα αυ-τής της απόφασης. Είναι πράγματι μια πράξη θαρραλέα και ταπεινή. Είναι η συνέχεια και η συνέπεια των λόγων και των έργων του. Ο ίδιος την ημέρα της εκλογής του είχε πει: «Μετά τον Μεγάλο Πάπα Ιωάννη-Παύλο το Β΄, οι εκλαμπρότατοι Καρδινάλιοι εξέλεξαν εμένα, ένα απλό και ταπεινό εργάτη του αμπελώνα του Κυρίου».
Στα οκτώ χρόνια Αρχιερατικής ποιμαντορίας και διακυβέρνησης της Εκκλησίας πρόσφερε όλες τις δυνάμεις του και τα πολλά χαρίσματά του, υπηρετώντας την απλά και ταπεινά. Ως καταξιωμένος και αναγνωρισμένος Θεολόγος, παρουσίασε στο σημερινό άνθρωπο τον Ιη-σού Χριστό με το συγγραφικό έργο του, το κήρυγμά του, τη ζωή του και την προσευχή του. Συνάντησε τους Προκαθημένους των Εκκλησιών, τους Αρχηγούς των Μεγάλων Θρη-σκειών και τους Κυβερνήτες των Κρατών. Πλησίασε τον άνθρωπο της εποχής μας με κατανόηση και αγάπη, χωρίς όμως να ενδώσει στις μοντέρνες θεωρίες, που θέλουν την Εκκλησία ουραγό και όχι οδηγό.
Το πλούσιο πνευματικό έργο του Πάπα Βενεδίκτου 16ου δεν άρεσε στο πονηρό πνεύμα γι' αυτό επιστράτευσε λεγεώνες σκοτεινών δυνάμεων και τις έστρεψε εναντίον του και ενα-ντίον της Εκκλησίας. Έφερε στην επιφάνεια προβλήματα του χθες και τα παρουσίασε ως σημερινά. Χρησιμοποίησε θεσμούς και πρόσωπα για να πληγώσουν με την απερισκεψία τους τον πρώτο Ποιμένα της Εκκλησίας. Προσπάθησε με κάθε μέσον να επισκιάσει τις επι-τυχίες της και να προβάλει τις αδυναμίες της.
Και μέσα σ' αυτή την τρικυμία ο Πάπας Βενέδικτος 16ος κρατώντας ισορροπίες και με σύνεση, που είναι καρπός των μεγάλων διανοητικών ικανοτήτων του και της βαθειάς πί-στης του, συνεχίζει να οδηγεί μέχρι σήμερα το πλοιάριο της Εκκλησίας στο λιμάνι της σωτηρίας. Όμως ως άνθρωπος κουράστηκε, διαπίστωσε πως οι δυνάμεις του δεν επαρ-κούν πια για τη δύσκολη και επώδυνη διακονία του Πέτρου, γι' αυτό φάνηκε ακόμη πιο δυνατός, προτίμησε να αποσυρθεί και να στηρίξει με την προσευχή ένα νεότερο διάδοχό του, που το Άγιο Πνεύμα θα αναδείξει.
Δυστυχώς η μεγάλη αυτή του πράξη αγάπης προς την Εκκλησία και πίστεώς του προς το Θεό που πήρε μέσα στο «έτος της πίστεως», που ο ίδιος προκήρυξε, θα επισκιαστεί από ανώφελες και απερίσκεπτες δημοσιεύσεις που θα συνοδεύονται από ανιαρές και εμπορι-κές μαντείες για το ποιος θα είναι ο διάδοχός του.
Αδελφοί μου και αδελφές μου σας προτείνω:
- να κλείσουμε τα αυτιά μας σε όλα αυτά και να ανοίξουμε την καρδιά μας προς το Θεό Πατέρα. Να τον ευχαριστήσουμε διότι και σήμερα εξασφαλίζει στην Εκκλησία Του άξιους και αγίους Ποιμένες.
- να προσευχηθούμε στο Άγιο Πνεύμα να αναδείξει, όταν θα έλθει η ώρα, νέο Πάπα που θα συνεχίσει να ποιμαίνει την Εκκλησία του Χριστού με νέες δυνάμεις, σωματι-κές και πνευματικές, στηριγμένος στην πίστη του στον Αρχιποιμένα Χριστό, στις ικεσίες της Μεγαλόχαρης Θεοτόκου και Μητέρας της Εκκλησίας, στην προσευχή του Προκατόχου του Βενεδίκτου 16ου «του Μεγάλου» και της Εκκλησίας.
- να του πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ», διότι και μετά την παραίτησή του, θα συ-νεχίσει να είναι ένα πολύτιμο δώρο για όλη την Εκκλησία.

 

Ο επίσκοπός σας
+ Νικόλαος

 

3

 

+ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

 ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ-ΑΝΔΡΟΥ-ΜΥΚΟΝΟΥ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ

 

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ

Προς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας

 

Τήνος 21/3/2012

 

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές,

 Η Εκκλησία του Χριστού πλησιάζει προς την εορτή του Πάσχα. Το τριήμερο που προηγείται θα ζήσουμε το αποκορύφωμα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Ο Θεός Πατέρας δέχεται τη θυσία του Υιού Του και προσφέρει σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα της σωτηρίας, «τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει εις αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιω 3, 16). Η ανά τον κόσμο Εκκλησία του Χριστού, Ανατολής και Δύσης, έστω και με διαφορά μίας εβδομάδας, θα ζήσει αυτές τις σωτήριες και λυτρωτικές στιγμές κατά τις οποίες ο Ιδρυτής της Χριστός «αν και ήταν Θεός… ταπεινώθηκε θεληματικά υπακούοντας μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού» (Φιλ 2,6).  Ολόκληρη η Χριστιανοσύνη καλείται να βιώσει τις άγιες αυτές ημέρες με πνεύμα γνήσιο χριστιανικό απαλλαγμένο από καθετί που αλλοιώνει την αξία και τη σημασία της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα.

 Ας δοξάσουμε το Θεό Πατέρα, ο οποίος έστειλε για μας τον Υιό Του στον κόσμο, όχι για να μας κρίνει, αλλά για να μας σώσει. «Σ’ αυτό συνίσταται η αγάπη: όχι στο ότι εμείς αγαπήσαμε πρώτοι το Θεό, αλλά στο ότι Εκείνος μας αγάπησε κι απέστειλε τον Υιό Του ως εξιλέωση για τις αμαρτίες μας» (Α’ Ιωάν. 4,10).

 Ας ευχαριστήσουμε το Θεό Υιό, που υπακούοντας πιστά στο θέλημα του Πατέρα, «πήρε μορφή δούλου και έγινε όμοιος προς εμάς καθ’ όλα, εκτός της αμαρτίας», για να μας λυτρώσει και να μας ενσωματώσει στον εαυτόν Του χαρίζοντάς μας και πάλι τη Θεϊκή Ζωή.

 Ας ζητήσουμε από το Θεό Άγιο Πνεύμα, το οποίο έχρισε με τη δωρεά Του τον Ιησού σε Χριστό του Θεού, να χρίσει και εμάς με τη χάρη Του για να μπορούμε να πούμε μαζί με το Χριστό: «Το Πνεύμα του Κυρίου με κατέχει. Γιατί ο Κύριος με έχρισε και με έστειλε να αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς… να αναγγείλω του καιρού τον ερχομό που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό Του» (Λκ 4,18).

 

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές,

 Σας καλώ, να εορτάσουμε το Μυστήριο της σωτηρίας μας συλλογικά και προπάντων πνευματικά. Να μην υπερβάλουμε σε συναισθηματισμό, που είναι δυνατόν να προκαλέσει η τέλεση των Ιερών Ακολουθιών της Μεγάλης και Αγίας Εβδομάδας, και μπορεί να καλύψει την ουσία και τη σημασία των Μεγάλων αυτών Μυστηρίων της σωτηρίας μας. Η Εκκλησία δεν κάνει αναπαράσταση των γεγονότων του Πάθους και της Αναστάσεως του Κυρίου, αλλά ανάμνηση. Αναπαράσταση σημαίνει επανάληψη των γεγονότων με σύμβολα, ενώ ανάμνηση σημαίνει τέλεση και πάλι του γεγονότος σα να ήταν η πρώτη φορά.

 Σας καλώ ιδιαίτερα τη Μεγάλη Τετάρτη, το βράδυ στις 8.30 στον Καθεδρικό μας Ναό στην Ξινάρα, να εορτάσουμε την κοινή ιεροσύνη μας που πηγάζει από το Βάπτισμά μας, αλλά και τη διακονηματική ιεροσύνη των ιερέων της Εκκλησίας μας. Μη λησμονήσετε να ολοκληρώσετε την προετοιμασία σας για το Πάσχα πλησιάζοντας στο Μυστήριο της Εξομολόγησης. Αυτός είναι ο μόνος σωστικός και σωστός τρόπος για τον εορτασμό της Εορτής των Εορτών.

 Ας προτιμήσουμε όλοι μας αυτόν τον τρόπο εορτασμού. Όλα τα άλλα που έχουν προστεθεί στη Μεγάλη αυτή Εορτή από την καταναλωτική κοινωνία χρησιμοποιήστε τα, μόνο αν αυτά δε βλάπτουν ή δεν αλλοιώνουν το γνήσιο πνεύμα του Πάσχα του Κυρίου.

 Ας μη λησμονήσουμε να προσευχηθούμε και για την Πατρίδα μας η οποία περνά δύσκολες στιγμές διότι η πολύμορφη κρίση αξιών και αρχών δημιούργησε μία καταστροφική οικονομική κρίση με θύματα τους φτωχούς, τους χαμηλόμισθους, τους άνεργους και προπάντων τους νέους και τις νέες μας.  Ο Αναστημένος Χριστός, μαζί με τη χαρά της Αναστάσεώς του, ας φέρει στην Πατρίδα μας την αισιοδοξία και την ελπίδα για καλύτερες ημέρες.

 

Καλό και Άγιο Πάσχα!

  

 + Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος

===========================================================================

 

2

 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ-ΑΝΔΡΟΥ-ΜΥΚΟΝΟΥ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ

 

ΑΝΟΙΚΤΗ  ΕΠΙΣΤΟΛΗ

προς κάθε άνθρωπο καλής θέλησης

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον, και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσιν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί». (Κορινθ. 13,2).

 

Με αφορμή την Κυριακή της Ορθοδοξίας δυστυχώς ακούσαμε από χείλη Ιεραρχών και Ιερέων, σε πολλά μέρη της Πατρίδας μας,  κρίσεις και κατακρίσεις  για τους μη Ορθοδόξους Χριστιανούς. Όλοι καταδικάστηκαν ως «αιρετικοί» και ως άτομα ή ομάδες ή και Εκκλησίες με τις οποίες δεν πρέπει η Ορθοδοξία να έχει καμία συνεργασία και ακόμη χειρότερο καμία συμπροσευχή «ίνα μη μιανθή» (Ιωαν. 18,28)!

 

Διαφορετική συμπεριφορά

Διαβάσαμε με πίκρα και λύπη στις  ιστοσελίδες «Romfea» και  «Amen»:

«Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ………θεωρεί πως το Συνοδικό παραμένει "ανοιχτό" και άρα μπορεί να προσθέτει "αναθέματα", όπως έκανε πανηγυρικά κατά την φετινή Κυριακή της Ορθοδοξίας. Μπορεί να μη διάβασε όλα τα αναθέματα του Συνοδικού, αλλά εκφώνησε γεγονυία τη φωνή τα δικά του "αναθέματα", για να δώσει την κατ' αυτόν "μαρτυρία της Ορθοδοξίας" σήμερα. Ας δούμε ποιούς αναθεμάτισε:

- Τω κανονικώς ανυποστάτω και εκπεσόντι αιρεσιάρχη Πάπα και Πατριάρχη Παλαιάς Ρώμης Βενεδίκτω τω 16ω και τοις αυτώ κοινωνούσι, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα».

Κρίμα, Κρίμα, Κρίμα  για την ολοταχώς προς τα πίσω  πορεία!

Ευτυχώς όμως που υπάρχει και η πορεία προς τα εμπρός.

Η ΑΘΠ ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, κατά την θρονική Εορτή της Εκκλησίας της Ρώμης με ημερομηνία 28 Ιουνίου 2011 έγραφε στην Αυτού Αγιότητα τον Πάπα Βενέδικτο  16ο : «Εκφράζοντας στην Αγιότητά Σας τα αδελφικάς ημών ευχάς επί τη ευκαιρία αυτής της Εορτής, Σας ασπαζόμεθα εγκαρδίως και ικετεύομε τον Θεόν Δημιουργόν παντός αγαθού να σας φυλάττη, να Σας ενδυναμώνη και να Σας καθοδηγή για το καλόν της Εκκλησίας και την προώθησιν της ενότητος   πάντων των Χριστιανών».

 Ευτυχής επίσης περίπτωση και άξια κάθε επαίνου η στάση του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος, που έδειξε να κατανοεί πλήρως το αληθινό νόημα της σύγχρονης αναστήλωσης των εικόνων. Είπε ο Μακαριώτατος κ. Ιερώνυμος: «Οι γκρεμισμένες εικόνες ξαναμπήκαν στις στήλες τους το 843. Αν όμως ρίξουμε μια ματιά γύρω μας θα δούμε πολλές γκρεμισμένες εικόνες. Η πιο μεγάλη και πιο ωραία εικόνα είναι του ανθρώπου. Όμως είναι πολλοί άνθρωποι γκρεμισμένοι».

Άλλοι, δυστυχώς, ανέλαβαν το  δύσκολο έργο του κριτή και του κατακριτή. Αθώωσαν με ευκολία τους εαυτούς των και την Εκκλησία τους και  έριξαν όλους τους μη Ορθοδόξους στη «γέεννα του  πυρός»!

Πότε άραγε θα συνειδητοποιήσουμε ότι έφθασε ο καιρός να αφήσουμε πίσω το παρελθόν με τα όποια λάθη Ανατολής και Δύσης, Δύσης και Ανατολής και να αναλάβουμε την κοινή ευθύνη που έχουμε να «αγαπήσωμεν αλλήλους» και μαζί να προσπαθήσουμε να επανενώσουμε τον άραφο χιτώνα του Χριστού;

Η εντολή της αγάπης

Ο Διδάσκαλός μας, κήρυξε την αγάπη.

Οδηγήθηκε στο σταυρό  και πριν παραδώσει το πνεύμα του στον ουράνιο Πατέρα Του, συγχώρησε ακόμη και τους δημίους του, διότι πράγματι δεν ήξεραν τι έκαναν!

Εμείς, οι Χριστιανοί του εικοστού πρώτου αιώνα, δεν έχουμε υποχρέωση να μιμηθούμε τον Χριστό; Δεν πρέπει να  αγαπάμε τους αδελφούς μας, επειδή δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας;

 Πότε ως  Χριστιανοί θα σταματήσουμε  να παρασυρόμαστε από μερικούς που δεν έχουν το θάρρος και τη δύναμη να νιώσουν, ως αδελφοί, ακόμη και μεταξύ των Χριστιανών;

 Αν αυτό δεν το μπορούμε,  τότε πως θα μπορέσουμε να αισθανθούμε ως  αδέλφια και με τους μη Χριστιανών και πως θα φτάσουμε  στο σημείο να συγχωρούμε  και τους εχθρούς μας για να αποδείξουμε ότι είμαστε μαθητές του Χριστού; «εγώ δε λέγω υμίν αγαπάτε τους εχθρούς υμών». (Ματθ. 5,44).

 Κανένας δε ζητά την ισοπέδωση των πάντων.

 Ναι, υπάρχουν διαφορές μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων. Αυτό όμως δεν πρέπει να είναι αιτία μιας  αντιχριστιανικής συμπεριφοράς μεταξύ των Χριστιανών! Μιας απομόνωσης μεταξύ μαθητών του ιδίου Κυρίου και μεταξύ αδελφών.  Είναι ανάγκη να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο και με αδελφικό πνεύμα να προσπαθήσουμε να γεφυρώσουμε τις όποιες διαφορές μας. 

 Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε οι Χριστιανοί του εικοστού πρώτου αιώνα οι φταίχτες  για τα σχίσματα μεταξύ των Χριστιανών. Είμαστε όμως υπεύθυνοι για τη διατήρηση των σχισμάτων. Οφείλουμε να μιλήσουμε  μεταξύ μας με ειρήνη και γαλήνη,  κατανόηση και αδελφοσύνη. Ο αδελφικός διάλογος εκτός του ότι θα μας οδηγήσει, με τη χάρη του Θεού, εκεί που ο ίδιος ο Κύριος θέλει, και προσευχήθηκε γι’ αυτό, δηλαδή στην πλήρη ενότητα, θα είναι και μία ισχυρή χριστιανική μαρτυρία προς όσους δεν πιστεύουν. Θα επαναφέρει στην Εκκλησία όσους απομακρύνθηκαν  σκανδαλισμένοι από την έλλειψη αγάπης μεταξύ των ίδιων των Χριστιανών. 

 Σήμερα όσοι δεν πιστεύουν δείχνουν τους Χριστιανούς, λέγοντας «κοιτάξτε τους πως αγαπιούνται»; Ή έχουν λόγους να λέμε κοιτάξτε τους  πως μισούνται;  Και όμως ο Κύριος ήταν σαφής: «εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους, εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθητές  έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλληλοις. (Ιωαν. 13, 34-35).

 Μπορεί η Εκκλησία να κηρύττει την αγάπη, όταν δεν την βιώνει; 

 Πώς θα  συμβουλέψουμε και θα ζητήσουμε στα κράτη, που έχουν διαφορές μεταξύ τους, να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου. Να αναζητήσουν τρόπους συνεργασίας και συνεννόησης, όταν εμείς οι Χριστιανοί αρνούμαστε  το διάλογο, φοβόμαστε τον οικουμενισμό που είναι «μέσα» που θα βοηθήσουν να ζήσουμε μαζί τις ομοιότητές μας, να καταλάβουμε ποιες είναι οι πραγματικές διαφορές μας και να προσπαθήσουμε με πολλή αγάπη να τις ξεπεράσουμε;

  

Το βάρος της ιστορίας

 Συχνά οι μεταξύ μας διαφορές δραματοποιούνται και φορτώνονται αρνητικά από τα βάρος της ιστορίας. Όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για διαφορετική διατύπωση της ίδιας αλήθειας.    

         Συχνά αναφερόμαστε στους Πατέρες της Εκκλησίας για να δικαιολογήσουμε μία αυστηρή στάση μας έναντι των άλλων. Λέμε π.χ. οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν επέτρεπαν τη συμπροσευχή με άτομα τα οποία δεν ανήκουν στην Εκκλησία μας. Εξετάσαμε προσεκτικά τι εννοούσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας με τη λέξη «συμπροσευχή». Μήπως εννοούσαν τη Θεία Συλλειτουργία, η οποία βεβαίως προϋποθέτει την ενότητα πίστεως; Όμως πάνω από όλους παραμένει ο Λόγος του Θεού που κρίνει τον τρόπο σκέψης μας και τη δράση μας. Αυτός ο Λόγος του Θεού είναι σαφής και ξεκάθαρος προς όλους τους μαθητές του και όλων των εποχών:  Το «αγαπάτε αλλήλους» δεν είναι μία ευχή αλλά μία εντολή. Εντολή του Κυρίου. Είναι ο διαχρονικός Λόγος του Κυρίου που είναι υπεράνω κάθε ανθρώπινου λόγου.

 Στις δύσκολες διεθνείς στιγμές που ζούμε και στις πιο δύσκολες που περνάμε στην πατρίδα μας, ας δούμε ποια είναι η ουσία της αποστολής μας, ως Χριστιανοί.

 

 Οι αληθινές εικόνες του Θεού

 Αναφερόμαστε συχνά στην «θεοποίηση» του ανθρώπου, σωστά.  Αλλά  είναι η ώρα, να κοιτάξουμε και τις «παραμορφωμένες εικόνες του Θεού» που υπάρχουν πάνω στη γη και είναι γκρεμισμένες από τον εγωισμό μας, την εσωστρέφειά μας  και την αδιαφορία μας.  Αυτές οι εικόνες είναι οι άνθρωποι, οι συνάνθρωποί μας, μας το υπενθύμισε πολύ ορθά ο Μακαριώτατος κ. Ιερώνυμος. Είναι οι άνθρωποι που υποφέρουν, που πεινούν, που δεν έχουν στέγη, δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν να ντυθούν, είναι άρρωστοι, είναι φυλακισμένοι, απομονωμένοι, ξεχασμένοι, εγκαταλειμμένοι, πεταμένοι στο περιθώριο της ζωής.

 Είναι η  ώρα που όλοι οι Χριστιανοί μαζί, ως καλοί Σαμαρείτες, καλούμαστε να περιθάλψουμε κάθε άνθρωπο του οποίου οι σύγχρονοι ληστές λήστεψαν και τραυμάτισαν το σώμα και στην ψυχή. Ας γίνουμε ο σύγχρονος Κυρηναίος που θα βοηθήσουμε τον πλησίον μας να φέρει το σταυρό του μέχρι την κορυφή της θυσίας αλλά και της λύτρωσης.

 Ο  Κύριος θα μας κρίνει για ό,τι κάναμε σε ένα από αυτούς τους μικρούς αδελφούς του και αδελφούς μας. Όχι επειδή κλειστήκαμε στον εαυτό μας και εγωιστικά παρουσιαζόμαστε ως «γνήσιοι εκφραστές» της ανόθευτης θεολογίας. Μήπως αγνοούμε πως η Θεολογία χωρίς αγάπη δεν υπάρχει. Ενώ η αγάπη εμπεριέχει όλη τη Θεολογία, διότι «ο  Θεός αγάπη εστίν». (Α’ Ιωάννη 4,8)

 Τι περιμένουμε να μας πει ο Κύριος «εύγε» διότι  κρίναμε και κατακρίναμε όσους δεν ανήκουν στο δικό μας δόγμα; Ας διαβάσουμε το κεφάλαιο  25  στο Ευαγγέλιο κατά  Ματθαίον και εκεί θα  δούμε τι ζητάει ο Κύριος  από μας. Τι μας ζητάει για τους αδελφούς μας που πεινούν, που είναι άστεγοι, που είναι φυλακισμένοι, που είναι άρρωστοι.

  

Μαζί στην προσφορά αγάπης

 Γιατί να μην προχωρήσουμε μαζί στην προσφορά αγάπης προς αυτούς τους αδελφούς μας. Γιατί να μην ενώσουμε τις δυνάμεις μας και τα χαρίσματα μας που υπάρχουν σε τόσους και τόσους Χριστιανούς και αγαπημένοι, μονιασμένοι  και  αδελφωμένοι να μοιραστούμε με τους αναγκεμένους αδελφούς μας ό,τι διαθέτουμε από το υστέρημα μας ή το πλεόνασμά μας.

 Ο άνθρωπος του σήμερα δεν περιμένει από τους Χριστιανούς μόνο υλική βοήθεια περιμένει και ηθική συμπαράσταση περιμένει την αγάπη του, την αγάπη μας. Μια αγάπη όμως που να πείθει, που να είναι βίωμα και όχι απλώς κήρυγμα.

  Η πίστη όσο κι αν προσπαθούμε να την διαφυλάξουμε δε μπορεί να είναι ζωντανή και επομένως σωτήρια και λυτρωτική αν δε συνοδεύεται  από έργα. «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστι». (Ιακ. 2,14). Το να λέμε ότι φυλάσσουμε ακέραιη την πίστη μας, δεν αρκεί. Οφείλουμε να την αποδεικνύουμε με τα συγκεκριμένα έργα μας. Το να λέμε ότι πιστεύουμε και στο όνομα αυτής της πίστης μας να υβρίζουμε, να κατηγορούμε, να καταδικάζουμε  και να προσβάλουμε με τρόπο απαράδεκτο τους αδελφούς μας, δε νομίζω πως μπορεί μια τέτοια πίστη να σώσει. Αυτή η πίστη δεν έχει καμία σχέση με το Λόγο του Θεού. Είναι άσχετη με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Η «ορθοδοξία» χωρίς την «ορθοπραξία» αποτελεί αυταπάτη και είναι επικίνδυνη. Δημιουργεί φανατισμό, φονταμενταλισμό, καλλιεργεί το μίσος στο όνομα του Θεού.       

  

Δεν μας χωρίζουν όσα είναι διαφορετικά

 Ας μην ξεχνάμε ότι δεν μας χωρίζουν όλα όσα είναι διαφορετικά. Υπάρχουν διαφορές που υπήρχαν και πριν το σχίσμα και δεν αποτελούσαν αιτία χωρισμού, αλλά γινόντουσαν αποδεκτές ως μία διαφορετική έκφραση της κοινής πίστης. Δεν πρέπει να συγχέουμε την ουσία της πίστεώς μας και τα όσα επουσιώδη η πρακτική της Εκκλησίας της Ανατολής και της Δύσης υιοθέτησε στο διάβα της ιστορίας της στη λειτουργική, στην ποιμαντική, στη λειτουργική μουσική, στους τρόπους και μεθόδους που χρησιμοποιεί για να πλησιάσει  τα έθνη προς τα οποία έχει σταλεί να μαθητεύσει. Ας μην ξεχνάμε αυτό που έλεγε ο Άγιος Αυγουστίνος: «in necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas. Στα απαραίτητα  ενότητα, στην αμφιβολία ελευθερία, αγάπη σε όλα».

 Γιατί δυσκολευόμαστε να δεχτούμε ότι υπάρχουν κοινές αλήθειες πίστεως μεταξύ των Χριστιανών, έστω και αν τις  παρουσιάζουν με διαφορετικό τρόπο που ανταποκρίνεται στην κουλτούρα της ανατολής ή της δύσης.

 Αυτό που διασπάται στην Εκκλησία δεν είναι η ενότητά της, αλλά οι άνθρωποι που χωρίζονται μεταξύ τους κι αυτό οφείλεται στον εγωισμό, τελικά στην αμαρτία που τους απομακρύνει από το Θεό. Είναι ενδεικτική η γνωστή διδασκαλία του Δωροθέου Γάζης (4ος αι.) ότι όσο περισσότερο οι άνθρωποι είναι κοντά στο Θεό, τόσο περισσότερο είναι κοντά μεταξύ τους κι όσο απομακρύνονται από το Θεό, τόσο απομακρύνονται μεταξύ τους. Το παράδειγμα που παρέθετε για να εξηγήσει αυτό το απόφθεγμα είναι πολύ γλαφυρό: Σκεφτείτε  - δίδασκε στους μοναχούς του – έναν  κύκλο. Στην περιφέρεια βρίσκονται οι άνθρωποι και στο κέντρο ο Θεός. Όσο περισσότερο προχωρούν οι άνθρωποι προς το κέντρο, τόσο περισσότερο συναντώνται μεταξύ τους. Κι όσο περισσότερο απομακρύνονται από το κέντρο, τόσο περισσότερο απομακρύνονται και μεταξύ τους.

  

 Ανατολή και Δύση αλληλοσυμπληρώνονται

 Ο θεολογικός και λειτουργικός πλούτος της Ανατολής μαζί με  εκείνον που διαθέτει η Δύση είναι ένας πολύτιμος θησαυρός. Να ευχαριστούμε καθημερινά το Θεό που μας τον δώρισε  και μαζί να τον προσφέρουμε σε όλους τους αδελφούς μας.

 Η περίοδος της Τεσσαρακοστής είναι ο καιρός ο κατάλληλος, όχι μόνο για προσευχή, υλική νηστεία με τα όμορφα  νηστίσιμα μενού, αλλά προπάντων  για τη νηστεία και την εγκράτεια στους εγωισμούς μας και στην κρίση και κατάκριση εναντίον των αδελφών μας.

 Είναι δυνατόν να θεωρούμε προετοιμασία για το Πάσχα του Κυρίου τον προφορικό ή γραπτό  πόλεμο εναντίον των αδελφών μας Χριστιανών; Είναι αυτή χριστιανική συμπεριφορά που κάποιος χριστιανός έστω και με υποτυπώδη πνευματική ζωή μπορεί να θεωρήσει ότι είναι σύμφωνη με το πνεύμα του Χριστού;

 

Καιρός κατάλληλος και ευπρόσδεκτος

 Η  Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι ιδιαίτερα καιρός αγάπης, αδελφοσύνης και καταλλαγής.

 Ας συνειδητοποιήσουμε  την αποστολή μας, ως Χριστιανοί, μέσα στο σύγχρονο κόσμο ας δούμε και πιο πέρα από τον εαυτό μας, πιο μακριά από τον εγωισμό μας, από το δόγμα μας.

 Ας αναζητήσουμε τη βοήθεια και των άλλων Χριστιανών  και μαζί όχι μόνο να κηρύξουμε αλλά προπάντων να αποδείξουμε ότι γνωρίζουμε πως η πρώτη και η δεύτερη εντολή του Κυρίου είναι μια κάθετη και οριζόντια αγάπη. Μια αγάπη σε σχήμα Σταυρού που αυτός που τον σηκώνει μαζί με το Χριστό συμπάσχει, θυσιάζεται και οδηγείται  μέχρι τον Γολγοθά για να  φθάσει μαζί με το Χριστό στην Ανάσταση.

 Διερωτηθήκαμε γιατί τόσος κόσμος δεν πιστεύει; Γιατί τόσοι Χριστιανοί περιορίζονται σε τυπικές πράξεις  λατρείας και κάποιες στιγμές της ζωής τους; Γιατί δεν υπάρχει συνέχεια και συνέπεια μέσα από  το Ναό έξω στο λαό;

 Ας διερωτηθούμε μήπως φταίμε κι εμείς  που δεν πιστεύουν εκείνοι; Μήπως η πίστη μας όπως την βιώνουμε δεν πείθει διότι δεν τη βιώνουμε  ευαγγελικά και χριστιανικά;

 Αν είναι έτσι, ας πάρουμε θάρρος από τον Κύριο. Ας ζητήσουμε τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος για να βλέπουμε ως αδελφούς όσους δεν ανήκουν στην Εκκλησία μας, ακόμη και όσους δεν πιστεύουν. Τότε  όλα, με τη χάρη του Θεού, θα ξεπεραστούν  και με το διάλογο, τη συνεννόηση την κατανόηση και προπάντων με την αγάπη θα είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Τότε η Εκκλησία του Χριστού θα αποκτήσει και πάλι την πολύτιμη ενότητα που έχασε. Τότε  και η προσευχή του Κυρίου «ίνα ώσιν εν καθώς ημείς» (Ιωάν. 17,11) θα πραγματοποιηθεί για τη δόξα του Θεού και προς όφελος κάθε ανθρώπου.

 Είθε να γίνει αυτό, όχι αύριο, αλλά σήμερα!

 Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού να είναι πάντοτε μαζί σας.

 + Νικόλαος

 

  

 

1

+ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ-ΑΝΔΡΟΥ-ΜΥΚΟΝΟΥ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΝΤΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ

 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ 2012

 
Προς

το πλήρωμα της Εκκλησίας Νάξου-Πάρου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου- Χίου-Μυτιλήνης και Σάμου

 

Αδελφοί μου και αδελφές μου,

«Η Αγία Τεσσαρακοστή μας προσφέρει ακόμα μια φορά την ευκαιρία να μελετήσουμε αυτό που είναι στην καρδιά της χριστιανικής ζωής, την αγάπη. Είναι πράγματι ευπρόσδεκτος καιρός για να ανανεώσουμε με τη βοήθεια του Λόγου του Θεού και των μυστηρίων, την πορεία πίστης μας τόσο προσωπικής όσο και κοινοτικής. Αυτή η πορεία πίστης τροφοδοτείται με την προσευχή και τη μοιρασιά, τη σιωπή και τη νηστεία, αναμένοντας τη χαρά του Πάσχα». (Βενέδικος 16ος Μήνυμα Τεσσαρακοστής).    

Η φετινή Τεσσαρακοστή βρίσκει την Πατρίδα μας και κατά συνέπεια και την Εκκλησία μας σε μία δύσκολη κατάσταση. 

Οι Κυβερνώντες τη Χώρα μας τα τελευταία χρόνια δε στήριξαν τις αποφάσεις τους και τους Νόμους τους πάνω στις Ευαγγελικές και Χριστιανικές Αρχές. Η Εκκλησία δεν ήταν δυνατή και πειστική στο ευαγγελικό κήρυγμα και στην ανάγκη βίωσηςσε όλα τα επίπεδα της ζωής μας του πνεύματος του Χριστού. Επηρεαστήκαμε και παρασυρθήκαμε από την εκκοσμίκευση, αυτήν  που δημιούργησε ο κόσμος μας σιγά – σιγά, θέλοντας να δοκιμάσει μια ζωή ατομική και κοινοτική, χωρίς την παρουσία του Θεού. 

Η  σχετική αφθονία των υλικών αγαθών μας παραπλάνησε και κάποια στιγμή θεωρήσαμε τους εαυτούς μας αυτάρκεις και χωρίς το Θεό. Τα αποτελέσματα  είναι τώρα ολέθρια, τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία. Η κρίση είναι φανερή στις χώρες της πλούσιας Ευρώπης και η «πλούσια» Πατρίδα μας «πτώχευσε»!

Περάσαμε απροετοίμαστοι από τη φτώχεια του πολέμου και της κατοχής στο νεοπλουτισμό. Αυτό μας έκανε κακό. Μας έδωσε την εντύπωση ότι τα υλικά αγαθά αρκούν για τη ζωή μας και προσπαθήσαμε συνεχώς να τα αυξήσουμε. Φθάσαμε στο σημείο να θεωρούμε το περιττό, απαραίτητο. Ξεχάσαμε τα πνευματικά αγαθά και δεν τα αναζητήσαμε. Εγκαταλείψαμε την πνευματική τροφή και στραφήκαμε μόνο στην υλική. Ξεχάσαμε πως: «ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί». (Λουκάς 4,4).

Τώρα οδηγούμαστε αργά μα σταθερά, σε  δυσμενείς καταστάσεις του παρελθόντος, αυτές που νομίζαμε πως είχαν περάσει χωρίς επιστροφή. Τώρα οι πλούσιοι είναι λιγότεροι και οι φτωχοί περισσότεροι και φτωχότεροι. Σε πολλούς χάθηκε η αισιοδοξία, το χαμόγελο και η χαρά. Κι αν υπάρχουν είναι προσποιητά. Βλέπουν κάθε μέρα να γίνονται πιο αδύναμοι και δε βλέπουν πια κάποιο φως ελπίδας.

 Είναι η ώρα που η Εκκλησία πρέπει να μιλήσει. Να πρωτοστατήσει στην αλλαγή της ζωής των μελών της και της ευρύτερης κοινωνίας.  Η Εκκλησία έχει ένα λόγο όχι παρηγοριάς, αλλά σιγουριάς. Ο Λόγος της είναι Λόγος του Θεού. Είναι λόγος κοινωνίας, αληθείας, δικαιοσύνης, αγάπης και αδελφοσύνης.

Η Εκκλησία όμως δεν πρέπει μόνο να μιλά, αλλά και να βιώνει αυτό που λέει. Ή αν θέλετε, πρώτα να βιώνει το λόγο κι έπειτα να το κηρύττει. Να δίνει συνεχώς ελπίδα, διότι είναι πλούσια σε ελπίδα. Κατέχει το Χριστό που είναι ο αληθινός θησαυρός της. (Λουκ. 12,34).  Οφείλει να δώσει περισσότερη έμπρακτη αγάπη. Η θεωρία της αγάπης είναι εύκολη. Είναι όμως πολύ δύσκολο το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη.

Η Εκκλησία όμως είμαστε όλοι οι Χριστιανοί της γης.

Σ’ όποιο δόγμα κι αν ανήκουμε, οφείλουμε να τηρούμε την εντολή της αγάπης. Να αυξάνουμε την ελπίδα τη δική μας και των άλλων. Να αποδείξουμε ότι  εκτός από την όποια πολιτική λύση υπάρξει, υπάρχει και η χριστιανική λύση. Αυτή είναι η πιο σίγουρη και θα είναι και η πιο αποτελεσματική, διότι βασίζεται στην πίστη μας στο Θεό, ο οποίος δε μας αγαπά απλώς, αλλά  ο Θεός είναι η Αγάπη. (Α Ιωαν. 4,8).  Ο Θεός ποτέ δε θα εγκαταλείψει τα παιδιά Του. «Ζητάτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και όλα τα άλλα θα σας προστεθούν».  (Ματθ. 6, 23).

Ο Θεός μας δοκιμάζει. Εμείς πρέπει να απαντήσουμε με την πίστη μας σε Εκείνον και με την αγάπη μας προς κάθε αδελφό μας. Οφείλουμε να αγαπάμε το Θεό και τον πλησίον μας όχι με λόγια, αλλά με έργα. (Α΄ Ιωαν 3,18).  Όσα έργα είναι καρπός της αγάπης δε ζητούν αντάλλαγμα. Είναι εθελοντική προσφορά αγάπης, είναι εθελοντισμός.

Ο εθελοντισμός, είναι μια σύγχρονη έκφραση προσφοράς ανιδιοτελούς αγάπης. Είναι η μαρτυρία που πρέπει να δίνει κάθε χριστιανός για να αποδεικνύει  ότι η πίστη του δεν είναι νεκρή, αλλά ζωντανή.

Ας μοιραστούμε μεταξύ μας, ό,τι αγαθό έχουμε και ας  βιώσουμε  ως χριστιανική κοινότητα την έμπρακτη αδελφική αγάπη. (Πρ. Αποστ. 4,32).

 Ας μην προσπεράσουμε αδιάφοροι το φτωχό, τον ταλαιπωρημένο και πληγωμένο, από τους σύγχρονους ληστές, συνάνθρωπό μας. (Λκ. 10, 30-32). Αν  διαθέτουμε κάποια αγαθά, ας μη μοιάσουμε στον πλούσιο του Ευαγγελίου, που χωμένος στα πλούτη του, δεν αντιλαμβανόταν την κατάσταση του φτωχού Λαζάρου που πέθαινε από πείνα μπροστά στην πόρτα του. (Λκ. 16, 19).

«Συχνά είναι η συσσώρευση υλικών αγαθών και ο κορεσμός, όπως επίσης το γεγονός ότι πάνω απ’ όλα περνούν τα συμφέροντά μας και οι προσωπικές έγνοιες. Ποτέ, δεν πρέπει να είμαστε ανίκανοι στο να εξασκούμε φιλευσπλαχνία προς εκείνον που υποφέρει, ποτέ η καρδιά μας δεν πρέπει να κλείνεται στα δικά της συμφέροντα και προβλήματα, σε τέτοιο σημείο ώστε να κωφεύουμε στην κραυγή του φτωχού.

Οι μαθητές του Κυρίου, ενωμένοι στο Χριστό με την Ευχαριστία, πρέπει να ζούμε μέσα σε μια κοινωνία αγάπης που συνδέει τους μεν με τους δε ως μέλη ενός σώματος. Όταν δίνουμε  προσοχή στους πιο φτωχούς, τότε αναγνωρίζουμε το καλό που ο Κύριος τούς κάνει, χρησιμοποιώντας μας ως εργαλεία προσφοράς αγάπης. Τον ευχαριστούμε μαζί τους για τα θαυμάσια της χάρης που ο καλός και παντοδύναμος Θεός συνεχίζει να πραγματοποιεί στα παιδιά του». (Βενέδικος 16ος Μήνυμα Τεσσαρακοστής).           

Αγαπητοί, αδελφοί και αδελφές μου,

Σ’ έναν κόσμο που απαιτεί από τους χριστιανούς μια ανανεωμένη μαρτυρία αγάπης και πίστης στον Κύριο, όλοι αισθανόμαστε  την επείγουσα ανάγκη να κάνουμε το παν για να συναγωνιζόμαστε στην αγάπη, στην υπηρεσία του άλλου και στα καλά έργα (Εβρ.6,10). 

Αυτή η υπενθύμιση ας είναι για μας παρούσα σε όλη τη διάρκεια της  φετινής Τεσσαρακοστής. Αν τελικά δεν παραμείνει μόνο υπενθύμιση αλλά γίνει συγκεκριμένες πράξεις αγάπης, με τη δύναμη της προσευχής,  της μετάνοιας και της μεταστροφής, τότε  θα προετοιμαστούμε με τον καλύτερο τρόπο για να γιορτάσουμε με χαρά το Πάσχα του Κυρίου, που είναι  η πιο μεγάλη απόδειξη της αγάπης  Του  για τα υιοθετημένα παιδιά Του.

 Αδελφοί μου και Αδελφές μου καλή και Αγία Τεσσαρακοστή!

 Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είναι πάντοτε μαζί σας.

 

Τήνος 28/2/2012

 Ο Επίσκοπός σας

+  Νικόλαος

2011-2015 © Saniccolo.gr | Web Design & Support is offered.

Top Desktop version